Boncuk Oyunu'nu tamamen isteğe bırakın. Hesse'yi en çok seven okurlar bile bu kitabı bazen yarıda bırakıp yıllar sonra tekrar açar. Bu, kitabın bir kusuru değil, doğasıdır: bazı kitaplar belirli bir yaşta daha iyi anlaşılır.
Bu yüzden Siddhartha'dan Narziss ve Goldmund'a geçtiğinizde dilin tonu bozulmaz. Baskı bilgilerine kitap sayfalarından bakabilirsiniz.
Bir uyarı da dürüstlük adına: Hesse'yi sevenlerin bir kısmı onu ‘kendini bulma’ kitaplarıyla özdeşleştirir ve bu etiket onu küçültür. Siddhartha bir kendini geliştirme kılavuzu değil, bir edebiyat eseri. Bu gözle okuduğunuzda, kitaplar öğüt vermez; yalnızca bir yolu gösterir.
Elinde ince bir kitapla yolculuğa çıkmak isteyenler için Hesse iyi bir yol arkadaşıdır. Siddhartha ve Knulp, bir tren yolculuğunda ya da bir tatil hafta sonunda bitirilebilecek boydadır. Üstelik ikisi de yeniden açıldığında yeni bir şey verir; çantanızda taşıdığınız bir Hesse kitabı, bir kez okunup rafa kalkan bir kitap olmaktan uzaklaşır.
Hangi yaşta okunur sorusu Hesse'de sık sorulur. Siddhartha ve Çarklar Arasında gençlikte daha doğrudan vurur; Knulp ve Boncuk Oyunu ise biraz yaş aldıkça anlam kazanır. Ama bu bir kural değil: yirmili yaşlarında Bozkırkurdu'nu okuyup yetmişinde yeniden açan okurlar, aynı kitaptan bambaşka şeyler çıkardıklarını söyler. Hesse'nin kitapları okurla birlikte yaşlanır.
Okuma biçimi için küçük bir öneri: Hesse'yi sesli ya da yarı sesli okumayı deneyin. Cümleleri ritmik ve ölçülüdür; yüksek sesle okunduğunda ırmak ya da yürüyüş temposunu taşıdıklarını fark edersiniz. Bu özellikle Siddhartha ve Knulp için işe yarar. Kitapları telefonun başında değil, sakin bir köşede okumak da Hesse'nin ritmine uyar.
Bir de şu var: Hesse'nin kahramanları genellikle bir topluluğun, bir okulun, bir mesleğin ya da bir inancın dışına çıkar. Bu çıkış hiçbir kitapta kolay ya da ödüllendirilen bir şey olarak gösterilmez; her seferinde bir bedeli vardır. Hesse'yi romantikleştirmeden okumak, yani bu bedeli de görmek, onu daha dürüst bir yazar olarak tanımanızı sağlar.
Hesse'yi okurken yazarın doğa tasvirlerine dikkat etmek de kitaplara farklı bir tat katar. Irmaklar, yollar, mevsimler ve manastır bahçeleri, karakterlerin iç dünyasının dışa vurumu olarak sürekli geri döner. Siddhartha'da ırmak, Knulp'ta yol, Narziss ve Goldmund'da manastır ve orman, anlatıcının ruh hâlini taşıyan birer fon değil, birer hikâye unsurudur. Bu imgeleri izlemek, kitapların birbirleriyle konuştuğunu görmenizi sağlar. Bu yolun doğal devamı, kısa ve tek oturuşta biten klasikler ile arayış romanlarının aynı rafta buluştuğu önerilerdir; Hesse'yi sevenler çoğu zaman bir sonraki kitabı da yine bu iki kategoriden seçer. Okurlar arasında en yaygın geçiş ise yalnızlık ve kimlik temalı başka klasiklere olur, çünkü Hesse'nin asıl bıraktığı şey bir kitap listesi değil, belirli bir türden soruya duyulan alışkanlıktır. Siddhartha'yı sevenlerin okuduğu benzer kitaplar, bir sonraki adım için iyi bir kaynak.